K-1 jest profesjonalnym turniejem sztuk walki, gdzie zawodnicy różnych dyscyplin walczą według uniwersalnych reguł, w pojedynku trwającym pięć trzyminutowych rund. W trosce o bezpieczeństwo walczących zakładane są odpowiednie rękawice, a ataki ograniczone są do uderzeń i kopnięć – nie wolno wykonywać rzutów i ataków łokciami. Od 1993 roku K-1 stało się najbardziej popularną dyscypliną sportową w Japonii, sukcesywnie podnosząc społeczne zainteresowanie sztukami walki w skali globalnej. Wielkością i siłą K-1 jest jego nieprzewidywalność: zawodnik, który pozornie wygląda na silniejszego fizycznie, może zostać pokonany przez swojego przeciwnika pojedynczym uderzeniem, czy kopnięciem. W K-1 to zdarza się to dosyć często – technika i szybkość wygrywa z warunkami fizycznymi i siłą.

W Japonii K-1 jest cotygodniowym show, transmitowanym w czasie największej oglądalności w najbardziej popularnej japońskiej telewizji. K-1 w Japonii to sport narodowy, a zawodnicy traktowani są na równi z najbardziej sławnymi osobistościami życia publicznego. W ostatnich latach K-1 rozrosło się do rozmiarów potentata produkującego filmy czy gry wideo.

Turnieje w formule otwartej oraz wszechstronna natura K-1, bazująca na szacunku, który jest charakterystycznym elementem wschodnich sztuk walki, zafascynowały miliony widzów na całym świecie. Świetność K-1, która wzbudza szacunek całego środowiska sztuk walki, budowana jest przez najlepszych zawodników pochodzących z Japonii, Australii, USA, Holandii, Francji i innych krajów europejskich. Większość tych zawodników reprezentuje styl walki K-1, lecz zdarza się często, że występują tu reprezentanci boksu, sumo, czy nawet futbolu amerykańskiego. Każdy z tych zawodników staje do walki w jednym celu: udowodnić, że jego styl walki jest najlepszy na świecie.